EOY (end of year) is nabij!

Ja, je leest het goed: hier in Nieuw-Zeeland doen ze op 30 juni de boeken toe. Het is te zeggen, alle overheidsinstellingen sluiten hun balans op 30 juni en op 1 juli gaan we een nieuw budgetjaar in. Dit past wonderwel in het rijtje "dingen die we in Nieuw-Zeeland lekker eigenwijs anders doen". Het meest frappante voorbeeld is het feit dat voor bedrijven een standaard boekjaar eindigt op 31 maart. Ze doen hier duidelijk alles aan om het op 31 december voor iedereen mogelijk te maken lekker languit op het strand te liggen en vooral niet met fiscale zaken bezig te zijn.

Het goede nieuws van deze omgekeerde logica is het feit dat er deze week bij ons op het werk vanalles gevierd moet worden, meestal onder de noemer "dank voor de getoonde inzet in het voorbije boekjaar". Daar ga ik natuurlijk niet moeilijk over doen, elke reden voor een feestje is een goede reden, dat hebben ze hier ook al lang ontdekt :)

Het voorbije weekend was er de Wellington Open Day, een dag waarop je verschillende activiteiten tegen betaling van een koha (letterlijk een gouden munt, maar een dollarmunt volstaat) kan bezoeken. J1 en ik hebben de koffiebranderij van Mojo bezocht. Wellington heeft heel veel lokale koffiebedrijfjes, en Mojo is dus 1 van de vele. Het was best interessant om het verhaal te horen dat er 75 handgeplukte koffiebesjes nodig zijn voor 1 kop long black, de variant die wij het vaakst drinken.
Morgenavond gaan we met een groepje mensen laserforce spelen, ik denk niet dat ik dat al eerder gedaan heb, dus ik ben benieuwd.

We houden dus zeker lekker bezig; het grappige is dat we helemaal geen "winter"-gevoel hebben. Onze biologische klok staat nog altijd op zomer (een behoorlijke frisse zomer moet ik zeggen, en om 17u00 is het donker), dus ik ben benieuwd of we tegen het einde van het jaar nog op "winter" zullen staan...

Het bloed van Kupe op een zondagse wandeling

Vandaag was het weer eens mooi weer - de afgelopen dagen was het miserabel - dus zijn K. en ik een wandelingetje gaan doen, dit keer aan de zuidkust van Wellington, bij Owhiri Bay. De kust is hier spectaculair: je kijkt rechtstreeks de Stille Zuidzee in, er is geen land tussen ons en Antarctica (vandaar ook dat de zuidenwind in Wellington bepaald guur kan zijn).

De Red Rocks (klik voor grotere foto)

Halverwege de wandeling kwamen we langs de "Red Rocks", wat zoals je op de foto kunt zien, een treffende naam is. Het is een raar zicht: langs de hele kust zijn de rotsen grijs, alleen hier, over een kleine 100 meter, zijn ze ineens bloedrood. Volgens Maori overlevering zouden ze rood gekleurd zijn door het bloed van Kupe (de legendarische Polynesische ontdekker van Nieuw-Zeeland) toen hij zich verwondde aan een schelp tijdens het vissen.

Iets verder gewandeld stuitten we op een groep zeehonden. Nieuwzeelandse zeehonden hebben een spitse snoet en een dikke vacht, en kennelijk hebben de mannetjes de gehele winter niets anders te doen dan op hun gat liggen: ze verzamelen zich hier op de kust rond mei en blijven rondhangen tot oktober, wanneer het paarseizoen begint.

Luie beesten... (klik voor grotere foto)

Het is toch wel iets anders om zulke dieren in het wild tegen te komen dan ze in een dierentuin te zien: ten eerste kun je veel dichterbij komen (hoewel ook niet te dichtbij natuurlijk, zeehonden kunnen gemeen bijten als ze geirriteerd raken), maar nog meer is het overduidelijk dat dit hun natuurlijke omgeving is, hun thuis, en dat wij te gast zijn en onze voeten dienen te vegen.

Hoewel direct naar het zuiden toe alleen zee te zien is, is iets meer naar het zuidwesten het Zuideiland van Nieuw-Zeeland te onderscheiden (met de ferry is dit ongeveer drie uur varen). Aangezien we aan het begin van de winter staan ligt er op sommige bergtoppen al sneeuw, wat op een heldere dag goed te zien is. Een van de zeehonden bleek bereid om in de voorgrond te poseren wat het volgende schone plaatje opleverde:

Zeehond met bergtop (klik voor grotere foto)

 Al met al niet slecht voor een zondags wandelingetje.

Nieuwzeelands Nieuws

Nieuw-Zeeland is al enkele weken in rep en roer: KFC (Kentucy Fried Chicken, een soort van McDonalds maar dan met kip) heeft onlangs een nieuwe burger gelanceerd, de 'double down'. Deze burger is eigenlijk niet eens een burger, maar bestaat uit twee gefrituurde stukken kip op elkaar, met daartussen kaas en bacon. Ontzettend vet en genoeg calorieen om een middelgrote familie een week op te laten overleven.

Je kunt hier momenteel geen krant openslaan of radio opzetten of het gaat er wel over: voedingsdeskundigen die het veroordelen, komieken die het op de hak nemen, consumenten die het afwisselend hemels of afgrijselijk vinden, zelfs politici: in een recent interview met de premier, op de radio, werd hem gevraagd of hij de nieuwe eetsensatie al geprobeerd had. Het antwoord? Nog niet, maar het leek hem wel wat... KFC wrijft zich intussen in de vettige handen: tijdens de eerste week was de double down overal direct uitverkocht, de gratis reclame door zowel voor- als tegenstanders heeft het ding een nationaal fenomeen gemaakt. Ik heb nog nooit een volledige natie zo in de ban van welk nieuw product dan ook gezien...

In ander nieuws heeft onze lokale MP, Peter Dunne, in de krant vermeld dat zijn haar toch niet een dode possum is. I kid you not: kennelijk maken de media hier grappen over zijn kapsel (klinkt bekend nietwaar?), dat is nog tot daar aan toe, maar afgelopen week stond er dus op de voorpagina een stuk waarin hij bloedserieus de aantijging ontkent: het is echt waar echt haar.

Meer recent nieuws: om de status van Wellington als filmhoofdstad te vieren heeft het bestuur van Wellington airport bedacht dat het een goed idee is om een slap aftreksel van het bekende Hollywoord-sign in de heuvels van Miramar te plaatsen. De letters gaan het woord "Wellywood" vormen. De meningen over dit plan zijn verdeeld: de initatiefnemers zelf vinden het een geweldige stunt, de rest van Wellington vindt het een goedkope, zielige, na-aperige smet op de stad. De gemoederen lopen zodanig hoog op dat er afgelopen maandag blokkade-acties bij het vliegveld waren, en er reeds diverse oproepen tot vernieling van het ding (dat er nog niet staat) zijn geweest. Een bekende bierbrouwerij heeft zelfs een premie (uit te betalen in bier uiteraard) uitgeloofd voor de eerste die het sign vandaliseert.

Mijn conclusie? Een land waar dit de meest schokkende nieuwsitems van de laatste tijd zijn is zo slecht nog niet...

Even kort

Ik heb al een aantal keer aan J1 gevraagd of hij nog eens wat wou schrijven, maar het komt er steeds niet van, daarom weer een berichtje van mij.

Deze keer geen goed nieuws helaas: met ons gaat alles goed, maar de afstand tussen hier en Belgie is de laatste tijd wel erg merkbaar. Eerst met het missen van het huwelijk van een nichtje (nogmaals gefeliciteerd Els - je zag er prachtig uit op de foto's!), en nu met de verslechterde gezondheid van mijn grootmoeder en oom. Mijn gedachten zijn tegenwoordig wel erg vaak in Brasschaat en omstreken :(

Intussen ben ik ook officieel "afgestudeerd" van de Skilled Migrant Class - afgelopen maandag kregen we een receptie aangeboden van de universiteit. En voor de rest van de tijd is het werken geblazen en wordt het weer kouder: 12 graden is het tegenwoordig overdag, maar wel met een schitterende zon. En de Kiwi's blijven stug in korte broek en t-shirtjes rondlopen, volgens mij geloven ze gewoon niet in het fenomeen winter.

Naar Napier

We hadden besloten een weekendje weg te gaan tijdens het Paasweekend: Napier leek ons wel wat, aangezien we deze hele regio niet eerder bezocht hadden tijdens onze vorige vakantie. Napier ligt in het oosten van het Noordeiland, in een gebied wat Hawke's Bay heet.

Napier heeft de twijfelachtige eer om het epicentrum te zijn van de grootste natuurlijke ramp ooit in Nieuw-Zeeland: op 3 februari 1931 was er een aardbeving van 7,8 op de schaal van Richter. Ongeveer alle gebouwen werden verwoest (als ze de aardbeving hadden overleefd, gingen ze alsnog in vlammen op door de brand die na de aarbeving uitbrak). De hele stad moest opnieuw opgebouwd worden, en dat deden ze in de stijl die op dat moment in de mode was: Art Deco. Het gevolg is dus dat Napier nu een alleraardigste badstad is, helemaal in Art Deco stijl. Ook nieuwere gebouwen worden nog steeds in Art Deco opgetrokken, wat het toch wel bijzonder maakt.

Onze (Nederlandse!) gastheer van het hotel raadde ons aan om naar de Te Mata Peak te gaan, vanwaar je een 360 graden uitzicht hebt. De foto's zijn vanop deze heuvel genomen. Je kan ervoor kiezen om met je auto tot de top te rijden, maar wij hebben halverwege de auto geparkeerd, om toch nog een beetje sportief te lijken.

Na al dat sportieve gedoe was het tijd om aan de innerlijke mens te denken, dus besloten we om een kijkje te nemen in de winery die je op de foto ziet. Dit is de Craggy Range wijnmakerij, een van de vele die je vindt in de Hawke's Bay regio. Het was voor ons allebei de eerste keer dat we een wijnmakerij bezochten, en onze gastvrouw vond het een hele eer dat we hen hadden uitgekozen voor dit Eerste Bezoek. We mochten een 7-tal wijnen proeven, van lichte witte wijn tot uitgesproken rode wijn - en een superlekkere dessertwijn.
Niet alle wijnen worden gemaakt van plaatselijke wijngaarden; Craggy Range heeft wijngaarden in alle bekende Nieuw-Zeelandse wijnregio's, zodat ze de beste druiven van elke streek kunnen selecteren.

Op Paasmaandag / ANZAC Day reden we terug met de auto naar Wellington; de combinatie van slecht weer en het einde van het lange weekend zorgde ervoor dat we er 5 uur ipv 4 uur over deden, maar dan merk je weer het grote voordeel van Nieuw-Zeeland: zelfs in regenweer is het landschap nog steeds prachtig (vooral met al die schitterende herfstkleuren).
In Napier hadden we stralend weer, maar sinds maandag is het noodweer in de regio - het hele Noordeiland heeft er last van. Gelukkig is het bij ons niet zo erg: het waait hard en het regent, maar dat is niet zo vreemd in de herfst. Ach, volgende week is het weer 18 graden en zonnig (volgens de Metservice toch) - al kan ik er dan waarschijnlijk minder van genieten aan mijn bureautje. Inland Revenue zit wel in een sjiek nieuw (en dus ook aardbevingbestendig :) gebouw, op de Google street map zie je dat het nog in opbouw is.

You're hired! (ikke toch)

Ik ben al een tijdje aan het popelen om het hier op te kunnen schrijven, en nu ik vandaag het contract in handen heb, kan het ook: ik heb een baan! Ik kan als business analyst aan de slag bij Inland Revenue (belastingdienst voor de vrienden). Het is een jaarcontract dat ingaat op 2 mei.
Het plan was eigenlijk om volgende week maandag (de 18de april) al te beginnen, maar door allerlei gedoe is de datum dus 2 weken naar achteren geschoven. Intussen had ik al wel bij de MAF aangegeven dat ik op 18 april bij IR zou beginnen, dus daar neem ik morgen afscheid.
Gevolg: twee weekjes extra vakantie!!!

Het is intussen herfst in Nieuw-Zeeland, en ik vind het toch leuk om te merken dat je hier ook in de herfst nog best in je t-shirtje en korte broek kan rondlopen. En ook met de wind valt het eigenlijk allemaal best mee: het kan hier keihard waaien, da's waar, maar zo vaak gebeurt dat nu ook weer niet. Alles went ook: intussen lopen J1 al veel gezwinder de heuvels op dan toen we hier net kwamen wonen :)

Gisteren heb ik trouwens nog weer een van de betere kanten aan Nieuw-Zeeland ontdekt: ik was niet meer dan 17 NZD kwijt voor een doktersbezoek, en bij de apotheek een schamele 3 NZD voor het recept. En daar betaal ik dus niks geen ziekenfonds of zorgverzekering voor. Benieuwd hoe lang ze dit systeem in Nieuw-Zeeland kunnen volhouden.

Dit weekend willen we gaan kijken of we ergens een brommertje kunnen kopen: met 1 auto en een busdienst die ermee ophoudt om 20u30, is het vaak jongleren met wie waar wanneer de auto kan gebruiken. De fiets is echt geen optie: ik zie zelfs de meest getrainde mensen met excellent materieel, afstappen om de heuvel op te kunnen. Een beetje de muur van Huy, dat idee, dus wat gemotoriseerde hulp is meer dan welkom :)

Treinperikelen

Wellington is goed bereikbaar met het openbaar vervoer, maar de laatste maanden gaat het wel eens een keer mis. Het treinmaterieel is sterk verouderd; nieuwe treinstellen zijn al lang besteld maar laten lang op zich wachten. En door de gestegen benzineprijzen (2,179 NZD per liter benzine), nemen meer mensen de trein.

Gevolg: treinen die uitvallen en de treinen die wel rijden, zijn overvol. Gelukkig hoef ik maar een kwartiertje in de trein te zitten, dus ik overleef het allemaal wel. Het is gewoon grappig om te zien wat voor oplossingen ze verzinnen voor het probleem: zo laten ze op een treinlijn tussen 6 en 9 uur 's ochtends gewoon geen treinen meer rijden. Die treinstellen zetten ze dan in op de andere lijnen, zodat reizigers op die lijnen lekker kunnen zitten. Reizigers op de nu treinloze lijn, worden in bussen vervoerd (met een vertraging die kan oplopen tot 30 minuten, op een reis van 20 minuten).

Vandaag had ik het genoegen getuige te zijn van het betere klop-, stomp- en stampwerk van de machinist, omdat de deur niet meer dicht wilde. Na 10 minuten hameren kreeg hij telefoon van de helpdesk, maar die kon het blijkbaar ook niet fiksen. Daarop stelde de machinist voor om dan maar gewoon met een open deur te rijden (wat op gejuich onthaald werd bij de reizigers), wat dan toch verboden werd aan de andere kant van de lijn. Uiteindelijk was er toch een oplossing: alle reizigers uit het kapotte rijtuig moesten zich in het andere rijtuig proppen (herinner je je nog wat ik schreef over overvolle treinen?).

Nu ja, het was een gezellige rit naar huis, en ik heb nog nooit zo kunnen lachen met een kapotte trein waar ik zelf in zat.